Amerikan New York Times (NYT) gazetesi, 28 Şubat tarihinde İran’ın Lamerd kentinde gerçekleşen ve 21 sivilin hayatını kaybetmesine neden olan saldırılara ilişkin kapsamlı bir analiz yayımladı. Gazetenin görsel editörleri ve mühimmat uzmanları tarafından yürütülen incelemeler, bölgedeki okul, spor salonu ve yerleşim birimlerini hedef alan saldırılarda ABD ordusuna ait Hassas Vuruş Füzelerinin (PrSM) kullanıldığını işaret ediyor.
Görsel Kanıtlar ve Uzman Analizleri
Haberde, saldırı anına ait görüntüler üzerinden yapılan teknik analizler, mühimmatın yapısı ve geliş açısı gibi kritik detaylara odaklanıyor. Pentagon’un saldırılarda kullanılan silahların İran yapımı seyir füzeleri olabileceğine dair iddialarını reddeden NYT uzmanları, füze uzunluğu ve "havada patlama" özelliği gibi teknik detayların, ABD envanterindeki PrSM füzelerinin karakteristik özellikleriyle tam uyum sağladığını vurguluyor. Ayrıca, füzenin geliş açısının Kuveyt’teki ABD üs bölgesini işaret ettiği belirtiliyor.
Sivil Kayıplar ve Bölgesel Etkiler
Saldırının bilançosu ise oldukça ağır; hayatını kaybeden 21 sivilin arasında en az beş çocuğun bulunduğu ve bunlardan en küçüğünün 2 yaşında olduğu bağımsız kaynaklarca doğrulandı. 28 Şubat günü Minab’daki bir okula düzenlenen ve 175 kişinin ölümüyle sonuçlanan saldırının ardından, aynı gün gerçekleşen Lamerd operasyonu bölgedeki sivil yerleşim alanlarını doğrudan etkiledi. Her ne kadar vurulan bölgelerin yaklaşık 300 metre yakınında İslam Devrim Muhafızlarına ait bir üs bulunsa da, söz konusu üssün hedef alınıp alınmadığına dair kesin bir bulguya ulaşılamadı.
Soru İşaretleri Devam Ediyor
Pentagon’un olayla ilgili resmi açıklamaları ile bağımsız analizler arasındaki çelişki, uluslararası kamuoyunda tartışmaları beraberinde getiriyor. NYT tarafından sunulan görsel deliller, askeri operasyonların sivil alanlar üzerindeki yansımalarını tekrar gündeme taşırken, mühimmatın kökenine dair teknik veriler askeri uzmanlar tarafından yakından takip ediliyor. Modern savaş teknolojilerinin sivil yerleşimler üzerindeki yıkıcı etkisi, bu tür raporlarla birlikte küresel güvenlik politikalarının daha şeffaf bir şekilde tartışılması gerektiğini bir kez daha gözler önüne seriyor.
